Bazen düşünüyorum da insanın hayatında bir şifacı olmalı. Öyle herkesin bildiği, ellerinde mucizeler taşıyan biri değil… İnsanın gözlerindeki hüznü okuyabilen, kalbindeki kırıkları hissedebilen, ruhunun sessizce nasıl çöktüğünü anlayabilen biri olmalı.
Öyle biri ki hiçbir şey anlatmak zorunda kalmadan anlamalı insanı. Bir bakışından içindeki fırtınayı, suskunluğundan sakladığı acıyı, gülümsemesinin ardına gizlediği gözyaşlarını fark etmeli. Çünkü bazen insanın anlatacak çok şeyi vardır ama kelimeleri tükenmiştir. Bazen de tek bir cümle kuracak hâli kalmamıştır. İşte tam da o anlarda, insanın ruhuna dokunabilen birine ihtiyacı vardır.
Hayatımızda bir şifacı olmalı; sihriyle bütün kötülükleri yok etmese bile kötülüklerin içimizde açtığı yaraları sarabilmeli. Dünyanın yükü omuzlarımıza bindiğinde bir el uzatmalı, karanlığa düştüğümüzde küçücük bir ışık olmalı. Herkesin sırtını döndüğü yerde yanımızda durmalı. Bizi değiştirmeye çalışmadan, olduğumuz hâlimizle sevebilmeli.
Üstelik bu şifacı, sevdiği insanın yüreğini kendi yüreğinde hissedebilmeli. Bir bakışla ne demek istediğini, bir susuşla neden incindiğini, en küçük hareketiyle neye ihtiyaç duyduğunu anlayabilmeli. Çünkü gerçek yakınlık, yalnızca yan yana olmak değildir; bazen hiç konuşmadan birbirinin iç dünyasına dokunabilmektir.
Peki, kaçımız bunun kıymetini biliyoruz?
İnsan bazen sevdiğinin yanında olmasını sıradan bir alışkanlık sanıyor. Sesini her zaman duyabileceğini, gözlerine her zaman bakabileceğini, istediği an elini tutabileceğini düşünüyor. Oysa hayat, kimseye sonsuz bir zaman vaat etmiyor. Bugün yanımızda olan birinin yarın nerede olacağını, hangi mesafelerin aramıza gireceğini, hangi ayrılıkların kapımızı çalacağını bilmiyoruz.
Belki de en büyük yanılgımız, sevdiklerimize ayıracağımız zamanı hep yarına bırakmak…
Bir mesajı ertelemek, bir gönül almayı geciktirmek, özlediğimiz hâlde gururumuzdan susmak, söylemek istediğimiz güzel sözleri içimize gömmek… Sonra bir gün dönüp baktığımızda, keşke dediğimiz anların biriktiğini görüyoruz. Oysa zaman geri gelmiyor; söylenmeyen sözler, tutulmayan eller ve kaçırılan fırsatlar insanın içinde sessiz birer yaraya dönüşüyor.
Bence insanın hayatında bir şifacı olmalı. Ama belki de asıl mesele, o şifacıyı ararken onun da bir kalbi olduğunu unutmamak. Onun da yorulabileceğini, kırılabileceğini, anlaşılmaya ve sevilmeye ihtiyaç duyabileceğini bilmek…
Çünkü kimse yalnızca başkalarının yaralarını sarmak için yaşamıyor. Her şifacının da şifaya ihtiyacı var.
Hayat kısa… Kırgınlıklar uzun, mesafeler bazen aşılmaz, gurur ise insanın elinden en kıymetli anları alacak kadar acımasız olabiliyor. Bu yüzden sevdiğimiz insanları kaybetmeden değerlerini bilmeli, yanımızdayken kıymetlerini hissettirmeli ve sevgimizi söylemek için geç kalmamalıyız.
Belki de gerçek sihir; bir insanın gözlerindeki hüznü fark etmek, kalbindeki kırıkları incitmeden onarmak ve ruhu yorulduğunda ona yeniden yaşama cesareti verebilmektir.
Ve belki de en önemli soru şudur:
Hayat bu kadar kısayken, sevdiğimiz insanlardan ne kadar uzak kalabiliriz? Daha da önemlisi, bir gün yeniden yakınlaşmak istediğimizde hâlâ aynı yerde olacaklarından ne kadar eminiz?
Unutmayalım; bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girer, bazılarıysa ruhumuzda iz bırakır. Kimileri yaralarımızı derinleştirirken kimileri tek bir sözüyle içimizdeki dünyayı yeniden ayağa kaldırır.
Bazen bir insana mucize değil, yalnızca anlaşılmak gerekir. Çünkü insanı iyileştiren şey, her zaman sihir değildir; bazen bir yürek, başka bir yüreğe şifa olmaya yeter.
Esra KARALI
