Tiyatro bazen yalnızca bir sahne, birkaç dekor ve ezberlenmiş cümlelerden ibaret değildir. Bazen bir oyuncu sahneye çıkar ve salondaki herkesin kendi hayatına, kendi yalnızlığına, kendi yaralarına bakmasını sağlar. İşte Erdem Topuz’un tiyatro anlayışı da tam olarak böyle bir yerde duruyor.
Erdem Topuz’un sahnelediği “Palto”, yalnızca izlenip ardından unutulacak bir tiyatro oyunu değil; insanın içine dokunan, düşündüren ve bazı anlarda sessiz bir hüzne bırakan güçlü bir sahne yolculuğu olarak öne çıkıyor.
Topuz, her oyununda olduğu gibi “Palto”da da karakteri yalnızca canlandırmakla kalmıyor. O karakterin taşıdığı acıyı, yalnızlığını, umutlarını ve insan tarafını seyircinin kalbine taşıyor. Sahnedeki her bakış, her sessizlik ve her kelime, izleyiciyi kendi iç dünyasına doğru küçük bir yolculuğa çıkarıyor.
Belki de iyi tiyatronun en güçlü tarafı burada ortaya çıkıyor. Seyirci salona bir oyun izlemek için giriyor; ancak perde kapandığında yanında yalnızca oyunun hikâyesini değil, kendi hayatından bazı soruları da götürüyor.
“Bir Delinin Hatıra Defteri”, “Mezarcı” ve şimdi “Palto” gibi eserlerde Erdem Topuz’un oyunculuğunda dikkat çeken ortak bir duygu var: İnsan ruhuna dokunma çabası.
Topuz, sahnede yalnızca bir karaktere hayat vermiyor. O karakter üzerinden insanın yalnızlığını, çaresizliğini, kırgınlığını ve hayata tutunma isteğini seyirciyle buluşturuyor. Bu nedenle onun oyunlarında kahkahanın yanında hüzün, heyecanın yanında düşünce, sahnenin ışıkları altında ise insanın kendi iç sesi yer buluyor.
“Palto”yu izleyen bir seyirci, yalnızca bir tiyatro oyunundan çıkmıyor. Bazen bir insanın neden sustuğunu, neden yalnız kaldığını, neden küçük bir mutluluğa bile büyük anlam yüklediğini düşünerek salonu terk ediyor.
Belki de tiyatronun gerçek gücü tam olarak burada saklı.
Bir oyuncu, seyircisini güldürebilir. Bir oyuncu, seyircisini ağlatabilir. Ancak bir oyuncunun seyircisini düşündürmesi, kendi hayatına başka bir pencereden bakmasını sağlaması çok daha farklı bir başarıdır.
Erdem Topuz’un sahnedeki yolculuğu da bu anlamda yalnızca oyunculukla sınırlı kalmıyor. Her karakter, onun yorumunda ayrı bir insan hikâyesine dönüşüyor. Her oyun, seyircinin kalbinde farklı bir iz bırakıyor.
“Palto” da bu izlerden biri.
Sahne ışıkları söndüğünde, alkışlar sona erdiğinde ve salon yavaş yavaş boşaldığında geriye bazen yalnızca sessizlik kalıyor. İşte o sessizlikte oyun yeniden başlıyor. Çünkü iyi bir tiyatro, perde kapandığında bitmiyor; seyircinin zihninde ve kalbinde yaşamaya devam ediyor.
Erdem Topuz’un “Palto”su da tam olarak böyle bir duygu bırakıyor.
Bir palto üzerinden insanı anlatıyor, bir karakter üzerinden yalnızlığı hatırlatıyor, bir sahne üzerinden hayatın sessiz tarafına ışık tutuyor.
Ve belki de insan, tiyatro salonundan çıkarken en çok şunu düşünüyor:
Hayatın içinde kaç insan kendi “palto”sunun altında sessizce yaşamaya devam ediyor?
İşte Erdem Topuz’un oyunculuğunu değerli kılan da bu. Seyirciye yalnızca bir hikâye sunmuyor; duygu bırakıyor, düşünce bırakıyor ve biraz da hüzün bırakıyor.
Çünkü bazı oyunlar izlenir ve biter.
Bazı oyuncular ise sahneden indikten sonra bile insanın içinde konuşmaya devam eder.
Erdem Topuz’un tiyatrosu, biraz da böyle bir yolculuktur.
